o Barbetach

barbet o Barbetach

Barbet – pies niezwykły

barbet o Barbetach

GEORGIA ON MY MIND de la Serve de la Chappelle d’Alexandre

Za wyglądem niewinnego, spokojnego i trochę ospałego niedźwiadka (a takie jest pierwsze złudne wrażenie) kryje się niezwykły charakter jednej z  najrzadszych ras psów. Zachowanie Barbetów i ich reagowanie na otaczający świat jest absolutnie wyjątkowe i unikalne, co potwierdzi każdy kto miał z nimi do czynienia. Żywiołowy, silny i niezwykle inteligentny a przede wszystkim chętny do pracy z człowiekiem. Nie ma chyba dziedziny „psiego życia” w której, mimo niewielkiej liczebności, nie ma przedstawicieli rasy. Barbety polują, aportują, uprawiają „dock-diving”, posłuszeństwo sportowe i agility, pracują jako psy terapeutyczne (jak nasza Lenka) i jako przewodnicy dla niewidomych. Barbet przystosowuje się do trybu życia swoich właścicieli, potrafi spędzić pół dnia na spokojnym leniuchowaniu by wieczorem przypomnieć o koniecznej dawce emocji. Solidny spacer z atrakcjami to minimum w dzień powszedni, w weekend trzeba się postarać bardziej (choć psiak da Wam się wyspać). Barbet to pies dowodny, więc uwielbia wodę i pływanie. Jeśli szukacie spokojnej i domolubnej maskotki służącej wyłącznie do przytulania to Barbet nie jest dla Was. Psu trzeba poświęcić czas i uwagę. Barbety są psami myśliwskimi nie tylko z nazwy jak większość psów z VIII grupy FCI. Wciąż polują, aportują i płoszą a  część z nich ma za sobą zaliczone próby myśliwskie. Barbet to pies użytkowy, pełen pasji do pracy ze swoim przewodnikiem.  Oczywiście można z Barbeta zrobić domowego pluszaka (choć nie wyobrażam sobie żeby był z tego zadowolony), tylko po co marnować jego niezwykły charakter? Skoro decydujecie się na tę niezwykłą i rzadką rasę psów, może warto spróbować czegoś więcej? A jeśli czytacie ten tekst to oznacza to zapewne, że szukacie psa wyjątkowego.

Decydując się na tę rasę pamiętaj że:

  • Barbet jest psem myśliwskim, a więc użytkowym co oznacza że jego pasja do pracy musi znaleźć swoje ujście w ćwiczeniach (nie muszą to być akurat polowania), to w żadnym wypadku nie jest wada, Wasz pies będzie uwielbiał każdą przepracowaną z Wami chwilę. Z czasem gdy już zaczniecie rozumieć co do Was mówi, nieraz spojrzycie mu w oczy i usłyszycie „wstawać – dość leniuchowania, idziemy coś porobić”. Barbet to nie jest pies, który może spędzać całe dnie na kanapie.
  • Barbet najlepiej czuje się w otoczeniu swojej rodziny, będzie podążał za Wami gdzie tylko będzie mógł. Okoliczności są bez znaczenia (spacer przy -20 C, wycieczka na drugi koniec świata, podróż pociągiem), ważne że Wy jesteście tuż obok. Spędzanie dni samopas w ogrodzie to żadne rozwiązanie, bo ile czasu można spędzić samemu we własnym pokoju?
  • Barbet ma duuuużo sierści, będziecie musieli znaleźć czas by o nią zadbać. W sierści tej Barbet potrafi przynieść sporo rzeczy,  z drugiej strony ta sierść nie roznosi się po domu, nie wbija w ubrania i narzuty…
  • Barbet ma charakter przysłowiowego miśka – sympatyczny i wylewny a gdy trzeba odważny ale tam w środku to prawdziwy wrażliwiec, który zawsze chce dobrze … potrzebuje pewnej ale czułej ręki właściciela i kochającej rodziny. Metody szkoleniowe – wyłącznie pozytywne.
  • Przed zakupem szczeniaka (dowolnej rasy) dowiedz się możliwe dużo o zdrowiu rodziców, rodzeństwa i całej linii o ile to możliwe, badania bioder (w kierunku dysplazji)  i oczu to minimum, które powinien pokazać Wam hodowca. Oczywiście są tacy, którym i tych podstawowych badań nie chce się zrobić.
  • Wśród Barbetów jest sporo o linii o fatalnej jakości włosa. Tę fatalną jakość hodowcy starają się ukrywać, regularnie goląc i strzygąc swoje psy (z różnymi  wytłumaczeniami – „bo można”, „dla zdrowia” lub „na lato” – o tym jak złe skutki dla zdrowia może mieć strzyżenie psów – tutaj), tak że psy takie nigdy nie mają długiego włosa.  Sierść Barbeta ma być długa, łatwa i prosta w pielęgnacji i nie wymaga częstego szczotkowania, o ile Barbet pochodzi z dobrej linii. Inaczej Wasz Barbet może zostać stałym klientem salonu groomerskiego…albo w ogóle będzie regularnie golony do skóry. To właśnie  niezwykły inaturalny wygląd stanowi charakterystyczną cechę tej rasy, wymaganą przez standard.
  • W rasie występują dwa typy, „vieux barbet” czyli linie wywodzące się ze starych francuskich hodowli oraz linia „modern” wywodząca się z psów wprowadzonych do rasy w latach 80-tych. Stare linie są dość rzadkie.
  • Barbety są często „reklamowane” jako psy hipoalergiczne, co jest nieprawdą. Każde zwierzę, które ma włos i naskórek może powodować alergię. Dlatego jeśli masz alergików w domu przed decyzją upewnij się że dobrze tolerują obecność psa. Oczywiście służymy pomocą. Więcej o hipoalergicznym micie.

Barbet (francuski pies dowodny, Griffon d’Arret) – rasa należąca do grupy psów aportujących, płochaczy i psów wodnych. Zaklasyfikowana do sekcji psów dowodnych (sekcja trzecia grupa VIII FCI) przez Société Centrale Canine, choć do roku 1986 (przez blisko sto lat) należała do grupy wyżłów i psów gończych. – stąd nazwa – Griffon d’Arret.  Barbet jest starą rasą. Używany do polowań na zwierzynę i ptactwo wodne, z łatwością wykonuje polecenia myśliwego, płoszy i aportuje. Ma wełnistą i długą sierść, która daje mu doskonałą ochronę w czasie pracy.

Nazwa Barbet pochodzi od francuskiego barbe, oznaczającego brodę, która formuje się na pysku psa nadając mu charakterystyczny wygląd. Rasa jest niezwykle rzadka, liczebność jest szacowana na około 2500 osobników.

Wygląd i umaszczenie, typy rasy

barbet o Barbetach

ARGO

Barbety osiągają wzrost 58-65 cm w przypadku psów,  suki  mierzą 53-61 cm, ważą 17-28 kg. Jednakże pierwotny standard rasy kwalifikował ją jako „średnią”, a ekstremalne wymiary rasa „zawdzięcza” krzyżowaniu z innymi rasami i nie są one pożądane przez oddanych rasie hodowców. W rasie de facto występują dwa przeciwstawne typy (tutaj możecie przeczytać skąd się one wzięły) , linia „modern” wywodząca się w głównej mierze od pudli i mieszańców wprowadzanych do rasy w latach 80-tych i 90-tych, oraz linia „starego typu” (vieux barbet) której przedstawiciele wywodzą się od psów, które dały początek odbudowie rasy w latach 60-tych i 70-tych. Psy w starym typie pochodzące ze starych linii,  są mniejsze i lżejsze ich sierść jest kędzierzawa, naturalnie opadająca i łatwa w codziennej pielęgnacji, psy te zachowały pasję do pracy i spokojne zrównoważone charaktery, psy z linii „modern”, których rodowody w głównej mierze wywodzą się od pudli (a zdarza się że wyłącznie od pudli i mieszańców innych ras), siłą rzeczy je przypominają, są bardzo wysokie, słabo zbudowane a ich włos jest suchy i bardzo mocno kręcony, problematyczna jest też ich przydatność do pracy. Sierść psa jest dość długa, naturalnie opadająca (c.a. 15cm), wełnista, falująca bądź kędzierzawa nigdy sucha, nastroszona bądź spuszona. Może formować loki bądź „strąki”. Słaba jakość włosa u niektórych psów jest efektem krzyżowania Barbetów z innymi rasami. W skrócie – sierść Barbeta nigdy nie powinna przypominać sierści Pudla. Ta ostatnia jest niezwykle trudna do utrzymania w czystości,  szczególnie gdy pies dużo czasu spędza na dworze…  Na  pierwszy rzut  oka ilość sierści rodzi uzasadnione obawy co do jej pielęgnacji, jednakże jakość włosa psów ze starych linii, nie wymaga ani trymowania ani obcinania ani przesadnych zabiegów. Dlatego aby oszczędzić sobie późniejszych problemów, koniecznie trzeba zwrócić uwagę na jakość włosa rodziców szczeniaka. Barbety sierści nie gubią i nie lnieją. Włos Barbeta rośnie bardzo długo i rzadko wypada, jakkolwiek martwy włos trzeba wyczesać, nie oznacza to jednak, że nie uczulają. Barbetowa sierść ma być długa i naturalna i tylko tak powinna być prezentowana na wystawie. Skracanie włosa w 99% przypadków spowodowane jest po prostu jego fatalną jakością. Najczęściej rodzą się  Barbety koloru czarnego, sporo jest psów brązowych, znacznie mniej płowych/piaskowych, a także łaciatych, jednakże dopuszczalne jest jedynie połączenie któregoś z kolorów podstawowych z białym.  Barbet powinien być mocno i proporcjonalnie zbudowany,  silny, posiadać szeroką głowę, okrągłą i dobrze zbudowaną klatkę piersiową, ogon nisko osadzony, nie noszony nad grzbietem na końcu zakończony charakterystycznym haczykiem. Barbet to rasa stara, prosta (nie „wyrafinowana” jak jej  salonowy krewny – Pudel) i tak też powinna wyglądać.  Hodowcy lubią określać Barbeta jako psa rustykalnego.

Charakter

Barbety to bardzo wesołe, żywiołowe  i skore do zabawy psy myśliwskie, niezwykle przywiązane do swojego stada. W domu zawsze podążają za swoją rodziną. Już

barbet o Barbetach

ULYSSE di Barbochos Reiau de Prouvenco

sama próba przypisania ich do określonej grupy FCI pokazuje, jak niezwykle uzdolnione i uniwersalne są te psy. Pierwotnie kwalifikowane jako wyżły, włączone w 1986 roku do grupy psów dowodnych…a blisko spokrewnione i w przeszłości krzyżowane z pasterskimi – Bergers de la Crau. Szkolenie barbetów jest zarazem proste i trudne. Proste ze względu na dużą inteligencję, komunikatywność i spryt. Ta sama inteligencja powoduje jednak , że pies potrafi wykorzystać najmniejszą nawet niekonsekwencję i błędy szkolącego, do tego szybko się nudzi powtarzającymi się ćwiczeniami. Barbety to psy o niekończących się wręcz pokładach energii, którą trzeba spożytkować (szkolenia, wędrówki, tropienie, agility) w przeciwnym razie pies będzie nieszczęśliwy. Poza ruchem, psy potrzebują porcji zabawy angażującej intelekt, szukanie pochowanych przedmiotów, rewirowanie, podążanie za śladem czy aportowanie z wody to ich ulubiona (i męcząca) rozrywka. Przyszły właściciel może się też spodziewać, że pies w trakcie spaceru będzie namiętnie tropił, a na widok przelatujących bądź chodzących ptaków, instynktownie zastygnie w bezruchu i wykona klasyczną stójkę, wystawiając zwierzynę do strzału. Myśliwskie zdolności psa doceniane są w jego ojczyźnie, gdzie rasa jest dopuszczona do tzw. Brevet de Chasse a l’Eau, w skrócie do generalnej wodnej i terenowej próby psów myśliwskich, również w Polsce psy te pracują z myśliwymi. Psy są przyjazne dla innych zwierząt domowych. Ich niezwykła łagodność i inteligencja powoduje, że Barbety biorą udział w kynoterapii jak również służą niewidomym za przewodników.

Zdrowie

barbet o Barbetach

ILA Wierciłapa

Ze względu na niewielką liczebność, poznanie problemów zdrowotnych nie jest łatwe, w szczególności trudne jest opracowanie testów genetycznych dla rasy. Rasa nie jest szczególnie obciążona chorobami dziedzicznymi i pod tym względem nie odbiega od innych ras psów. Barbety nie cierpią na na tzw „przerasowienie”. Standardowym badaniem, które powinien wykonać hodowca jest prześwietlanie w kierunku dysplazji bioder i łokci (są to choroby genetyczne). Dość rozpowszechnione są testy w kierunku chorób oczu. We Francji trwają obecnie badania nad rasą i występującymi chorobami. Warto pamiętać, że przetrzebiona rasa była wielokrotnie skrzyżowania z innymi psami w szczególności Pudlami. Dlatego przy wyborze szczeniaka warto zwrócić uwagę na pochodzenie psa i unikać psów mających dużą domieszkę krwi innych ras. Barbety żyją stosunkowo długo, dożywają nawet 18 lat (np. UGLI Poppenspaler’s).

Crotté comme un Barbet„, czyli być ubłoconym jak Barbet…

Barbety przykładają raczej mało uwagi, do otaczających je warunków pogodowych i „terenowych”.  Tutaj zaznacza się różnica między psami użytkowymi a salonowymi. Barbet czyli pies myśliwski, wyselekcjonowany do bardzo ciężkiego polowania, silny i zwarty, do tego obdarzony obfitą okrywą, był i jest dostosowany do pracy w każdych warunkach. Bo czy mogą być trudniejsze warunki, niż polowanie na mokradłach, przy ujemnej temperaturze, gdy trzeba odszukać postrzałkę a potem z łupem ważącym czasem ponad 1,5 kg wrócić do myśliwego…

Nie wiem czy istnieje jakaś rasa psów bardziej odporna na ciężkie warunki pogodowe i terenowe. Dlatego tam gdzie inne psy (i ludzie też) mówią „dość”, Barbet jak to Barbet – idzie/płynie dalej. Pilote żyjący w XIX wieku,  zamiast snu w ciepłej słomie, wybierał noc pod gołym niebem przy padającym śniegu i -19 stopniach mrozu.  Czasem wręcz wydaję się, że im gorsza pogoda tym lepiej. Im bardziej można się zmęczyć, zmoczyć i ubrudzić tym weselej Barbet rusza przed siebie. -10 C, to przecież idealna temperatura na kąpiel…w niezbyt spokojnym morzu, w lesie 15 cm śniegu a pod nim nie zamarznięte błoto a czasem jakieś fajne bajorko, czy może być coś lepszego? Barbet  nie omija kałuż, strumyków, błota…idzie na przełaj  a każda okazja do kąpieli, musi być wykorzystana. Barbet potrafi wykąpać się nawet w płytkiej kałuży stojącej na asfalcie (przecież można się poturlać)… albo wejść w czasie picia do zbyt dużej miski z wodą…bo szczęśliwy Barbet to mokry Barbet.

Suivre quelqu’un comme un Barbet„, czyli podążać za kimś jak Barbet…

Barbet podąża za swoją rodziną zawsze i wszędzie, nie jest typem samotnika, tam gdzie Wy tam i on. I oczywiście wszyscy muszą być w komplecie. Jeśli się tak zdarzy, że  rodzina rozejdzie się po domu, Barbet będzie dreptał  od jednej osoby do drugiej, sprawdzając czy wszystko gra (oczywiście zupełnie przypadkowo, osoba w kuchni będzie cieszyć się największymi względami). A gdy już się znudzi chodzeniem, położy się tam gdzie najłatwiej pilnować swojego stada…czyli w drzwiach. Gdy zauważy przygotowania do wyjazdu, pierwszy stanie w drzwiach, do samochodu też wskoczy pierwszy i co gorsza nie będzie chciał już wysiąść  – przecież zawsze i wszędzie jeździmy razem – jeszcze byście o mnie zapomnieli?

O historii rasy można przeczytać tutaj.

barbet o Barbetach

Comments are closed